Często możemy usłyszeć, że psychologowie nie podchodzą z należnym zaangażowaniem do problematyki związanej z poczuciem humoru i jego typami nie oznacza to jednak wcale, że nie możemy mówić o pewnych chlubnych odstępstwach od tej reguły. Za takie można uznać między innymi prace „ojca psychoanalizy” Zygmunta Freuda, który wcale nie zgadzał się z naukowcami uważającymi, że pogoda ducha nie ma dla człowieka większego znaczenia. Co ciekawe analizy Freuda bardzo często prowadziły do przekonania, że w wielu przypadkach poczucie humoru przybiera u ludzi postać mechanizmu obronnego. Ludzie śmieją się z tego, czemu trudno jest im sprostać i z tego, co wydaje im się dziwne można więc uznać, że poprzez śmiech wyrażają swoją bezradność i zagubienie. Freud w szczegółowy sposób badał między innymi zjawisko tak zwanego „histerycznego śmiechu”, a osoby, które dziś kontynuują jego dzieło nie mogą zaprzeczyć temu, że odkrycia austriackiego badacza okazują się bardzo przydatne. Nie ze wszystkimi teoriami Freuda należy się zgadzać trudno jednak zaprzeczyć temu, że miał on ogromny wkład w badania nad śmiechem i poczuciem humoru. Być może psychologia humoru miałaby jeszcze większe trudności z rozwojem, gdyby nie jego zaangażowanie, umiejętność stawiania ważnych pytań i udzielania odpowiedzi na nie.
01 01
Ostatnie komentarze